Z kart historii…

Zjawisko aglutynacji bakterii pod wpływem swoistej surowicy odkryli Albert Charrin i Henri G. Roger¹. W 1896 roku, Herbert E. Durham pracując w wiedeńskim laboratorium profesora Maxa von Grübera po raz pierwszy przeprowadził reakcje aglutynacji bakterii in vitro wykorzystując immunizowane surowice zwierząt i opisał możliwość zastosowania tej reakcji w diagnostyce chorób zakaźnych².

Jeszcze w tym samym roku, francuski lekarz George Fernand Widal zastosował reakcję Grüber-Durhama do rozpoznawania duru brzusznego zapoczątkowując rozwój diagnostyki serologicznej³. Test wprowadzony przez G.F. Widala, umożliwiający wykrycie w surowicy przeciwciał swoistych wobec antygenów somatycznych: O9 i O12, rzęskowych i otoczkowych Salmonella typhi i paratyphi, stosowany był w diagnostyce klinicznej przez ponad 100 lat.

Dziś nazwisko Durhama kojarzy się przede wszystkim z metodą oceny zdolności bakterii do wytwarzania gazu podczas procesu fermentacji. Pomysł wykorzystania małej probówki do gromadzenia gazu wytwarzanego przez bakterie hodowane w płynnej pożywce (rurka Durhama), Durham opublikował już po powrocie do Anglii⁴.

Bibliografia:

1. Contrepois, A. The clinician, germs and infectious diseases: the example of Charles Bouchard in Paris. Med Hist 46, 197-220 (2002).  

2. Herbert E. Durham. On a special action of the serum of highly immunised animals, and its use for diagnostic and other purposes. Proc Royal Soc London 59, 224-226 (1895 - 1896).

3. Hunter, P. R. Fernand WIDAL. Med Hist 7, 56-61 (1963).

4. Page C. G. Durham's method for demonstrating the production of gas by bacteria. J Boston Soc Med Sci  3, 31–32 (1898).